چرا تجمع اعتراضی 1 اسفند از تمام تجمعات پیشین مهمتر و حضور در آن سرنوشت سازتر خواهد بود؟

فعالیتهای ملموس جنبش سبز یا جنبش اعتراضی مردم ایران در 20 ماه گذشته بنا به دلایلی عدیده دچار شدت و ضعف گردید و علی رغم روحیه ی بالای معترضین به علت فشار رژیم بر رهبران جنبش و حصر خانگی آنها امکان تماس مستقیم بین جنبش و رهبران آن تا حدود بسیار زیادی از بین رفت و در نتیجه، نداشتن برنامه و راهکار برای آینده جنبش را دچار خمودگی و افول کرد. همکنون اتفاق بسیار مهمی که افتاده و البته خواست بسیاری از فعالان بدنه ی جنبش هم چنین بوده این است که هر چند دیر اما بخش بسیار مهمی از دستگاه رهبری جنبش به خارج از کشور انتقال یافته و امکان سازماندهی اعتراضات و ارائه ی خط مشی بدون ترس از سرکوب و سانسور رژیم فراهم شده است. این اتفاق مهم را با تمام کاستیها و ایراداتی که به آن وارد است باید به فال نیک گرفت و حداکثر استفاده از آن را برد. حضور در تجمع 1 اسفند به منزله ی اصابت تیر سیمرغ نشان به چشم اسفندیار رژیم خواهد بود زیرا حاکمیت مستبد از این پس امکان فشار بر رهبران جنبش و جرح و تعدیل در مواضع آنان را نخواهد داشت و از آن سو این ابتکار مهم باعث کاهش فشار بر آقایان کروبی و موسوی و امکان نجات آنان از حصر خانگی را فراهم خواهد کرد. اگر تجمع 1 اسفند با موفقیت برگزار شود تمام سناریوهای رژیم جهت گروگانگیری رهبران فعلی و در نتیجه خاموش کردن معترضین با شکست فاحشی رو به رو خواهد شد و معادلات بین جنبش اعتراضی و حاکمیت مستبد به طور کلی و به نفع مردم دگرگون خواهد شد. امیدوارم آقایان مجتبی واحدی و اردشیر امیرارجمند به مسئولیت خطیر خود واقف باشند و با هماهنگی کامل، درایت، شجاعت و بدون خط کشیهای تنگ نظرانه ای که 30 سال تک تک ایرانیان را از یکدیگر جدا کرده بود مسئولانه به وظیفه ی تاریخی خود عمل کنند.